Omschrijving
SoHo, kort voor South of Houston Street, is de wijk van Manhattan die ruwweg loopt van Houston Street tot Canal Street, tussen West Broadway en Lafayette Street. Tegenwoordig staat ze bekend om modeboetieks, kunstgalerijen, cafés en restaurants, allemaal in enkele van de mooiste 19e-eeuwse gebouwen van de stad.
Het eerste om naar te kijken is de architectuur. De gietijzeren gevels maken SoHo bijzonder: in de 19e eeuw tooiden kooplieden hun pakhuizen en winkels met zuilen en bogen die in gieterijen waren gegoten, vaak geschilderd om op steen te lijken, met hoge ramen die de verdiepingen met licht overspoelden.
In New York City staan ongeveer 250 gietijzeren gebouwen, en de meeste staan hier, in het SoHo-Cast Iron Historic District.
Loop langs Broadway, Greene Street en de andere dwarsstraten om ze te zien. Kijk tussen de winkels naar de loftramen, de rijkversierde kroonlijsten en de oude laadperrons, en mis de zijstraten niet, nog steeds bestraat met Belgische keien.
De winkels lopen uiteen van trendy luxe boetieks tot de grote internationale ketens, en in het weekend zijn de trottoirs druk. De kunstgalerijen die het gebied beroemd maakten, zijn grotendeels vertrokken, maar sommige zijn gebleven, en de ateliers van kunstenaars boven bepalen nog steeds de stijl.
In de jaren 1950 was SoHo "Hell's Hundred Acres": overdag sweatshops en kleine fabrieken, 's nachts verlaten straten. Robert Moses wilde er een verhoogde snelweg dwars doorheen aanleggen, de Lower Manhattan Expressway.
Behoudsvoorstanders, onder wie Jane Jacobs, en de kunstenaars die er woonden, stopten de snelweg. De kunstenaars waren gekomen voor de enorme, goedkope lofts en woonden er illegaal, tot de stad in 1971 gecertificeerde kunstenaars toestond te wonen waar ze werkten.
Toen kwamen de galeries, daarna de boetieks, daarna het geld: het "SoHo-effect" werd een synoniem voor gentrificatie. Halverwege de jaren 1990 verhuisden veel galeries naar Chelsea en namen de winkels het over. Langs Broadway stonden sinds het midden van de 19e eeuw statige marmeren winkels: Lord & Taylor en Tiffany & Company openden hier.
Het eerste om naar te kijken is de architectuur. De gietijzeren gevels maken SoHo bijzonder: in de 19e eeuw tooiden kooplieden hun pakhuizen en winkels met zuilen en bogen die in gieterijen waren gegoten, vaak geschilderd om op steen te lijken, met hoge ramen die de verdiepingen met licht overspoelden.
In New York City staan ongeveer 250 gietijzeren gebouwen, en de meeste staan hier, in het SoHo-Cast Iron Historic District.
Loop langs Broadway, Greene Street en de andere dwarsstraten om ze te zien. Kijk tussen de winkels naar de loftramen, de rijkversierde kroonlijsten en de oude laadperrons, en mis de zijstraten niet, nog steeds bestraat met Belgische keien.
De winkels lopen uiteen van trendy luxe boetieks tot de grote internationale ketens, en in het weekend zijn de trottoirs druk. De kunstgalerijen die het gebied beroemd maakten, zijn grotendeels vertrokken, maar sommige zijn gebleven, en de ateliers van kunstenaars boven bepalen nog steeds de stijl.
In de jaren 1950 was SoHo "Hell's Hundred Acres": overdag sweatshops en kleine fabrieken, 's nachts verlaten straten. Robert Moses wilde er een verhoogde snelweg dwars doorheen aanleggen, de Lower Manhattan Expressway.
Behoudsvoorstanders, onder wie Jane Jacobs, en de kunstenaars die er woonden, stopten de snelweg. De kunstenaars waren gekomen voor de enorme, goedkope lofts en woonden er illegaal, tot de stad in 1971 gecertificeerde kunstenaars toestond te wonen waar ze werkten.
Toen kwamen de galeries, daarna de boetieks, daarna het geld: het "SoHo-effect" werd een synoniem voor gentrificatie. Halverwege de jaren 1990 verhuisden veel galeries naar Chelsea en namen de winkels het over. Langs Broadway stonden sinds het midden van de 19e eeuw statige marmeren winkels: Lord & Taylor en Tiffany & Company openden hier.