Omschrijving
Greenwich Village is de wijk van Manhattan ten westen van Broadway en ten zuiden van 14th Street, rond Washington Square Park en de New York University: kronkelige steegjes, bakstenen herenhuizen, kleine theaters, jazz- en folkclubs, cafés en bomen. Locals zeggen gewoon "the Village".
Begin bij Washington Square Park, de woonkamer van de wijk, met zijn fontein, zijn schakers en straatmuzikanten. Dwaal dan door het westelijke deel, waar de straten namen hebben en kronkelen: Bleecker Street, Christopher Street, Greenwich Avenue en het Jefferson Market Courthouse, in de jaren 1960 door burgers gered en nu een bibliotheek.
Muziek en theater zijn overal. Namen van clubs uit de folkboom van de jaren 1960, onder andere Cafe Wha? en The Bitter End, staan nog op de kaart, en het Cherry Lane Playhouse speelt toneelstukken sinds 1924. Aan Christopher Street staat de Stonewall Inn, een National Historic Landmark.
Kijk maar naar de straatnaamborden: ontstaan als dorpje op het platteland, Groenwijck voor de Nederlanders, behield de wijk zijn kronkelige steegjes toen de rest van Manhattan in een raster werd gelegd. Hier hebben straten namen, geen nummers, en West 4th Street slaagt er zelfs in West 10th te kruisen.
In 1917 klommen Marcel Duchamp en een paar vrienden op de Washington Square Arch, lieten ballonnen op en riepen "The Independent Republic of Greenwich Village" uit. Het was een grap. Maar een eeuw lang speelde deze wijk echt volgens eigen regels.
Kunstenaars, schrijvers en rebellen maakten er de bohemienhoofdstad van Amerika van. De Beat Generation kwam hier samen, daarna de folkscene: Bob Dylan werd gefotografeerd op Jones Street voor de hoes van The Freewheelin' Bob Dylan. In 1969 gaven de rellen bij Stonewall het startsein voor de moderne homorechtenbeweging.
Toen stedenbouwkundigen oude wijken wilden platgooien, hield Jane Jacobs de Village voor als model van een levende stad. Veel van de Italiaans-Amerikaanse families komen uit Napels en Sicilië en hebben nog altijd hun bakkerijen rond Bleecker en Carmine Street.
Begin bij Washington Square Park, de woonkamer van de wijk, met zijn fontein, zijn schakers en straatmuzikanten. Dwaal dan door het westelijke deel, waar de straten namen hebben en kronkelen: Bleecker Street, Christopher Street, Greenwich Avenue en het Jefferson Market Courthouse, in de jaren 1960 door burgers gered en nu een bibliotheek.
Muziek en theater zijn overal. Namen van clubs uit de folkboom van de jaren 1960, onder andere Cafe Wha? en The Bitter End, staan nog op de kaart, en het Cherry Lane Playhouse speelt toneelstukken sinds 1924. Aan Christopher Street staat de Stonewall Inn, een National Historic Landmark.
Kijk maar naar de straatnaamborden: ontstaan als dorpje op het platteland, Groenwijck voor de Nederlanders, behield de wijk zijn kronkelige steegjes toen de rest van Manhattan in een raster werd gelegd. Hier hebben straten namen, geen nummers, en West 4th Street slaagt er zelfs in West 10th te kruisen.
In 1917 klommen Marcel Duchamp en een paar vrienden op de Washington Square Arch, lieten ballonnen op en riepen "The Independent Republic of Greenwich Village" uit. Het was een grap. Maar een eeuw lang speelde deze wijk echt volgens eigen regels.
Kunstenaars, schrijvers en rebellen maakten er de bohemienhoofdstad van Amerika van. De Beat Generation kwam hier samen, daarna de folkscene: Bob Dylan werd gefotografeerd op Jones Street voor de hoes van The Freewheelin' Bob Dylan. In 1969 gaven de rellen bij Stonewall het startsein voor de moderne homorechtenbeweging.
Toen stedenbouwkundigen oude wijken wilden platgooien, hield Jane Jacobs de Village voor als model van een levende stad. Veel van de Italiaans-Amerikaanse families komen uit Napels en Sicilië en hebben nog altijd hun bakkerijen rond Bleecker en Carmine Street.