Omschrijving
De Frick Collection is een museum met Europese oude meesters in het herenhuis aan Fifth Avenue van staalmagnaat Henry Clay Frick, in de Upper East Side van Manhattan. Schilderijen van Vermeer, Rembrandt, Holbein en Titiaan hangen in de kamers waar de familie ooit woonde, gebouwd met de collectie in gedachten.
Het huis van Thomas Hastings, van het bureau Carrère and Hastings, werd in 1914 voltooid. Frick liet het bij zijn dood in 1919 na aan het publiek, en in 1935 ging het open als museum.
De zalen zijn de vroegere woonvertrekken van het herenhuis, en één kamer werd verbouwd om de panelen van Fragonard te kunnen tonen. Charles Allom richtte het grootste deel van de begane grond in, de decorateur Elsie de Wolfe de meeste kamers boven.
De collectie, zo'n 1800 schilderijen, beelden en decoratieve objecten van de 14e tot de 19e eeuw, is klein maar vol meesterwerken. Vermeer is hier drie keer te zien, met Dame en dienstbode, De soldaat en het lachende meisje en Onderbreking van de muziek. Holbein schilderde de portretten van Thomas More en Thomas Cromwell.
Dan zijn er Giovanni Bellini's De heilige Franciscus in extase, het Zelfportret uit 1658 en De Poolse ruiter van Rembrandt, en Fragonards reeks De vorderingen van de liefde. Turner, Constable, El Greco, Velázquez, Goya, Ingres en Whistler maken de lijst compleet.
Een lange renovatie, ontworpen door Annabelle Selldorf, bracht de collectie drie jaar onder in het voormalige gebouw van het Whitney Museum aan Madison Avenue, bekend als Frick Madison: een combinatie die een criticus „de grootste samenkomst van kunst en architectuur in de geschiedenis van New York City” noemde.
Het huis ging in april 2025 weer open met een tiental nieuwe zalen, een auditorium en een restaurant.
Frick kende zijn grenzen als verzamelaar: „Ik kan geld maken,” zei hij, „ik kan geen schilderijen maken.” Tientallen jaren was de toegang gratis; pas in 1976 kwamen er kaartjes. Tot de jaren negentig liet het museum kinderen onder de tien helemaal niet binnen.
Het huis van Thomas Hastings, van het bureau Carrère and Hastings, werd in 1914 voltooid. Frick liet het bij zijn dood in 1919 na aan het publiek, en in 1935 ging het open als museum.
De zalen zijn de vroegere woonvertrekken van het herenhuis, en één kamer werd verbouwd om de panelen van Fragonard te kunnen tonen. Charles Allom richtte het grootste deel van de begane grond in, de decorateur Elsie de Wolfe de meeste kamers boven.
De collectie, zo'n 1800 schilderijen, beelden en decoratieve objecten van de 14e tot de 19e eeuw, is klein maar vol meesterwerken. Vermeer is hier drie keer te zien, met Dame en dienstbode, De soldaat en het lachende meisje en Onderbreking van de muziek. Holbein schilderde de portretten van Thomas More en Thomas Cromwell.
Dan zijn er Giovanni Bellini's De heilige Franciscus in extase, het Zelfportret uit 1658 en De Poolse ruiter van Rembrandt, en Fragonards reeks De vorderingen van de liefde. Turner, Constable, El Greco, Velázquez, Goya, Ingres en Whistler maken de lijst compleet.
Een lange renovatie, ontworpen door Annabelle Selldorf, bracht de collectie drie jaar onder in het voormalige gebouw van het Whitney Museum aan Madison Avenue, bekend als Frick Madison: een combinatie die een criticus „de grootste samenkomst van kunst en architectuur in de geschiedenis van New York City” noemde.
Het huis ging in april 2025 weer open met een tiental nieuwe zalen, een auditorium en een restaurant.
Frick kende zijn grenzen als verzamelaar: „Ik kan geld maken,” zei hij, „ik kan geen schilderijen maken.” Tientallen jaren was de toegang gratis; pas in 1976 kwamen er kaartjes. Tot de jaren negentig liet het museum kinderen onder de tien helemaal niet binnen.