Omschrijving
Het Flatiron Building is de driehoek met stalen skelet en 22 verdiepingen op het punt waar Fifth Avenue, Broadway en 23rd Street samenkomen in Manhattan: een wig van kalksteen en geglazuurde terracotta, 94 meter hoog, met een hoek zo smal dat hij op de boeg van een schip lijkt.
Het gaat om de vorm. Ga aan de overkant van de straat staan, bij Madison Square, en kijk naar de noordelijke hoek, de "Point", waar de twee gevels samenkomen.
Kijk ook omhoog, naar de boograamen, de erkers en de diepe kroonlijst die het gebouw bekroont, en naar het kleine lage winkeltje voor de Point, de "cowcatcher" genoemd en kort na de opening toegevoegd.
Daniel Burnham ontwierp het, met Frederick P. Dinkelberg, en het ging open in 1902. De gevel is verdeeld als een klassieke zuil: een voet van kalksteen, een schacht van terracotta en een versierde top. De scherpe hoek is ook de reden voor de naam: de vorm doet denken aan een gietijzeren strijkijzer.
Toen het staal in 1902 omhoogging, sloten mensen weddenschappen af over hoe ver het puin zou vliegen als de wind het omver zou blazen. Een toren van twintig verdiepingen op een smalle driehoek grond: ze noemden het "Burnham's Folly".
Het staat er nog: het stalen skelet is ontworpen om vier keer de sterkste wind van het gebied te weerstaan. De wind zorgde wel voor problemen. Hij wervelde om de scherpe hoek en tilde de rokken van vrouwen op, en volgens sommige verhalen joegen agenten de mannen die kwamen kijken weg met de kreet "23 skidoo".
Officieel was het het Fuller Building, naar het bouwbedrijf dat het als hoofdkantoor liet bouwen. Maar de naam die iedereen gebruikte was Flatiron, tot ergernis van de bouwers. Hij stond zelfs op Burnhams tekeningen.
In 1903 fotografeerde Alfred Stieglitz het in een sneeuwstorm. Voor hem leek het "de boeg van een monsterlijke oceaanstomer, een beeld van een nieuw Amerika dat nog in wording is".
Het gaat om de vorm. Ga aan de overkant van de straat staan, bij Madison Square, en kijk naar de noordelijke hoek, de "Point", waar de twee gevels samenkomen.
Kijk ook omhoog, naar de boograamen, de erkers en de diepe kroonlijst die het gebouw bekroont, en naar het kleine lage winkeltje voor de Point, de "cowcatcher" genoemd en kort na de opening toegevoegd.
Daniel Burnham ontwierp het, met Frederick P. Dinkelberg, en het ging open in 1902. De gevel is verdeeld als een klassieke zuil: een voet van kalksteen, een schacht van terracotta en een versierde top. De scherpe hoek is ook de reden voor de naam: de vorm doet denken aan een gietijzeren strijkijzer.
Toen het staal in 1902 omhoogging, sloten mensen weddenschappen af over hoe ver het puin zou vliegen als de wind het omver zou blazen. Een toren van twintig verdiepingen op een smalle driehoek grond: ze noemden het "Burnham's Folly".
Het staat er nog: het stalen skelet is ontworpen om vier keer de sterkste wind van het gebied te weerstaan. De wind zorgde wel voor problemen. Hij wervelde om de scherpe hoek en tilde de rokken van vrouwen op, en volgens sommige verhalen joegen agenten de mannen die kwamen kijken weg met de kreet "23 skidoo".
Officieel was het het Fuller Building, naar het bouwbedrijf dat het als hoofdkantoor liet bouwen. Maar de naam die iedereen gebruikte was Flatiron, tot ergernis van de bouwers. Hij stond zelfs op Burnhams tekeningen.
In 1903 fotografeerde Alfred Stieglitz het in een sneeuwstorm. Voor hem leek het "de boeg van een monsterlijke oceaanstomer, een beeld van een nieuw Amerika dat nog in wording is".