Omschrijving
Chinatown is de drukke, lawaaierige, geurige wijk van Lower Manhattan tussen Canal Street, de Bowery en Worth Street, met naar schatting 90.000 tot 100.000 inwoners. Het is de grootste concentratie Chinezen op het westelijk halfrond: winkelborden in het Chinees, vis- en groentekraampjes op de stoep, bakkerijen en noedelwinkels op elke hoek.
Je ziet het het best door door de straten te lopen: Mott Street, de hoofdader, met restaurants, theewinkels en supermarkten, daarna Mulberry, Pell en Bayard. Op Canal Street nemen de Chinese juweliers het stuk tussen Mott Street en de Bowery in.
Het Museum of Chinese in America vertelt sinds 1980 het verhaal van Chinese Amerikanen. Niet ver daar vandaan staat, buiten Mott Street, de Church of the Transfiguration, gebouwd in 1815, een herinnering aan de eerdere immigrantengolven in de wijk. De meer dan 300 Chinese restaurants zijn de andere grote attractie, vooral dim sum.
De scherpe bocht van Doyers Street heette de "Bloody Angle": in 1994 zeiden politiefunctionarissen dat daar meer mensen een gewelddadige dood waren gestorven dan op enig ander kruispunt in de Verenigde Staten. In deze korte, gebogen straat zit ook Nom Wah Tea Parlor, open sinds 1920.
Het verhaal van Chinatown in New York wordt meestal verteld vanuit één man. Rond 1858 kwam de Kantonese zakenman Ah Ken naar de stad; hij geldt als de eerste Chinese immigrant die zich hier blijvend vestigde. Hij opende een sigarenwinkel aan Park Row, en misschien was het zijn pension aan Mott Street dat de eerste nieuwkomers herbergde.
Tientallen jaren waren het bijna alleen mannen: de Chinese Exclusion Act van 1882 hield gezinnen buiten, en in 1900 telde de volkstelling 7.028 Chinese mannen en slechts 142 vrouwen. De straten werden bestuurd door de tongs, deels onderlinge hulpverenigingen, deels bendes.
Na 1965 vulden nieuwe immigratiewetten de wijk weer. Latere golven uit Fuzhou gaven East Broadway een bijnaam, Fuzhou Street No. 1, en een eigen "Little Fuzhou".
Je ziet het het best door door de straten te lopen: Mott Street, de hoofdader, met restaurants, theewinkels en supermarkten, daarna Mulberry, Pell en Bayard. Op Canal Street nemen de Chinese juweliers het stuk tussen Mott Street en de Bowery in.
Het Museum of Chinese in America vertelt sinds 1980 het verhaal van Chinese Amerikanen. Niet ver daar vandaan staat, buiten Mott Street, de Church of the Transfiguration, gebouwd in 1815, een herinnering aan de eerdere immigrantengolven in de wijk. De meer dan 300 Chinese restaurants zijn de andere grote attractie, vooral dim sum.
De scherpe bocht van Doyers Street heette de "Bloody Angle": in 1994 zeiden politiefunctionarissen dat daar meer mensen een gewelddadige dood waren gestorven dan op enig ander kruispunt in de Verenigde Staten. In deze korte, gebogen straat zit ook Nom Wah Tea Parlor, open sinds 1920.
Het verhaal van Chinatown in New York wordt meestal verteld vanuit één man. Rond 1858 kwam de Kantonese zakenman Ah Ken naar de stad; hij geldt als de eerste Chinese immigrant die zich hier blijvend vestigde. Hij opende een sigarenwinkel aan Park Row, en misschien was het zijn pension aan Mott Street dat de eerste nieuwkomers herbergde.
Tientallen jaren waren het bijna alleen mannen: de Chinese Exclusion Act van 1882 hield gezinnen buiten, en in 1900 telde de volkstelling 7.028 Chinese mannen en slechts 142 vrouwen. De straten werden bestuurd door de tongs, deels onderlinge hulpverenigingen, deels bendes.
Na 1965 vulden nieuwe immigratiewetten de wijk weer. Latere golven uit Fuzhou gaven East Broadway een bijnaam, Fuzhou Street No. 1, en een eigen "Little Fuzhou".